Bazı filmler hayatı bize olduğu gibi gösterir. Basit, düz. Hayatın akışında duygularımızı ifade şeklimizin nasıl olduğunu bize anlatır.
İzlanda’da bir ailenin hayatından bir yıllık kesiti alan “Aşktan Geriye Kalan” da böyle bir film. İskandinav işi olduğunu daha ilk sahnelerde belli eden, oldukça düz bir anlatımı olan, yaşamı olduğu gibi gösteren bir yapım. Cannes’dan ödülle dönen bu film, izleyicisine fragmanında bile ne beklemesini söyleyecek kadar da cesur.
Şimdiden söyleyelim, izlemesi zor; temposu düşük. Yönetmen ailenin duygusal yaşantısını farklı metaforlarla ifade etmeyi denemiş. Horoz ve kümes ikilemi, özgür toplum tartışmaları, bir kumaşın üzerine pasla bir yıl boyunca emekle şekillenen sanat eserleri muazzam şekilde hikayeyle bütünleştirilmiş.
İskandinav sinemasından farklı bir yapım izlemek istiyorsanız, kolay da sıkılmıyorsanız, “Aşktan Geriye Kalan” iyi bir seçim olabilir.
